Z katalogu Planete DocReview:
"Raymond Depardon przyszedł na świat 6 lipca 1942 roku w małej miejscowości Villefranche-sur-Saônew Burgundii. W 1958 roku mieszkał już w Paryżu i utrzymywał się z robionych dorywczo zdjęć. Z czasem zasilił szeregi rasowych paparazzich, a jeszcze później (1966) wraz z przyjaciółmi założył słynną dziś agencję fotograficzną Gamma. Pierwsze krókie filmy realizował jeszcze w latach 60. (Jan Palach). Pełnometrażowym debiutem Depardona był nakręcony w 1974 roku 50,81% (1974, une partie de campagne) poświęcony kampanii prezydenckiej. Jednak sedno jego twórczości stanowi nie tyle polityka, co sprawy społeczne. Człowiek kontra wymiar sprawiedliwości (Faits Divers, Delits flagrants), jednostka w labiryncie szpitalnych korytarzy („San Clemente”, „Urgences”), norma i patologia – to tematy powracające w jego kolejnych realizacjach. Te „antropologiczne dokumenty miejskie” – zwłaszcza Reporters, Faits Divers czy Urgences – uważane są za przełomowe we francuskim kinie dokumentalnym. Uważa się go przede wszystkim za spadkobiercę nurtu cinema direct – „bezpośredniego kina” (reżyser dostosowuje się do przebiegu zdarzeń zachowując do nich dystans) sytuując jego nazwisko obok D. A. Pennebakera czy Richarda Leacocka. W stylu Depardona, który wystartował nieco później od swoich wielkich poprzedników, odnajdujemy też wpływy nowofalowego cinema-verite czy filmowych behawiorystów w rodzaju Roberta Bressona, a od końca lat 80-tych. – nawet fabularnej fikcji (La Captive du desert z Sandrine Bonnaire).
Raymond Depardon jest jedynym filmowcem, który otrzymał pozwolenie na kręcenie filmu podczas prawdziwych rozpraw sądowych. Efektem jest przyciągająca uwagę obserwacja ludzkich zachowań po obu stronach stołu sędziowskiego. Film Depardona to jednostajny zapis 12 drobnych rozpraw sądowych (ze 169 nakręconych). Cierpliwa kamera odkrywa przed nami pozornie niewidoczną, lecz wszechobecną tragikomiczną naturę zachowań prokuratora i oskarżonych. Zmieniający się bohaterowie stanowią kontrast dla niewzruszonej i surowej sędziny. Powtarzający się schemat zadawanych pytań, oczekiwania, a wreszcie odpowiedzi oskarżonych są próbą ukazania psychologicznego napięcia panującego podczas rozprawy.
No comments:
Post a Comment